Het begin.

Ik was niet zoekend, zelfs een beetje terughoudend, want wilde ik eigenlijk wel zo 'n soort relatie. En wat wilde ik dan. Hij vond mij, of ik vond hem.. of dramatisch gezien vonden wij elkaar. Ik hield het tegen, wees het af, zag het niet. Ik vond hem vooral irritant, we knetterde en sprankelde. Het frustreerde mij, zijn gedrag of waren het mijn reacties? Het was pas toen een vriendin mij liet inzien, dat de vonken er vanaf spatte, dat ik het serieus nam. Serieus in de zin van: 'Hij heeft wat' Maar zo naïef als ik was nooit denkend, dat hij degene voor mij was.

We experimenteerden, geinde, hadden lol. Praten veel, en soms gingen wij al heel erg diep en was het bloedserieus. Geen spel, geen geklier, geen onechtheid. Maar wij, zoals wij waren.

Later, veel later zag ik pas in, wat er al die tijd al was geweest.

Wij ontwikkelden, zetten stappen en vielen. Kropen weer overeind, ruzieden en hadden lief. En ergens in die tijd, gaandeweg.. werd ik van hem.

Figuurlijk en letterlijk. Symbolisch en totaal echt. Zover gaand dat het moeilijk is het soms te begrijpen.

En zo is het nu, in drie woorden te omschrijven, ik van hem. Dat is zoals wij zijn.